Jeszcze tego samego wieczoru udali się pod ten rzeczywisty adres. Musieli długo jechać, przez korki w godzinach szczytu, aż do Bhandup. Kamble siedział za Sartadźem, który czuł na plecach jego ciężar i zniecierpliwienie. Co chwilę Kamble wskazywał mu wolne miejsce między stłoczonymi pojazdami i krzyczał, żeby przyspieszyć. Sartadź jechał swoim zwykłym, równym tempem, nie korzystając ze skrótów, które tylko wydłużyłyby drogę. Kiedy zatrzymali się za długim sznurem stojących na skrzyżowaniu wspaniale pomalowanych ciężarówek, Sartadź musiał odwrócić twarz od rozgrzanej fali cuchnących spalin. Nad drogą wisiała pomarańczowa banieczka latarni, a nad nią przytłaczająca czerń nieba. Po prawej, między poruszającymi się samochodami i ponad nimi, Sartadź widział rozciągające się nisko światła, gęste punkciki biegnące na wschód Ina północ. Za tymi światłami, ledwo widoczne, wznosiły się wzgórza. Tutaj widać było, jak miasto się rozszerza, jak wgryza się w glebę i przedziera przez ziemię. Być może na tych wzgórzach wciąż jeszcze były jakieś plemiona, trzymające się pazurami małych skrawków ziemi i pielęgnujące dziwaczne zwyczaje. Ale ciężarówki zwiozą tu cement, maszyny i pieniądze, i wraz z nimi długie dokumenty prawne, a członkowie plemion złożą podpisy i sprzedadzą ziemię albo zostaną wysiedleni. Tak to wszystko funkcjonowało.